Ik had er wel van gehoord maar het nog nooit gezien: carbidschieten.
Vandaag hoorde ik de hele dag met grote regelmaat een serie van 6 harde knallen, na enkele seconden gevolgd door een nog hardere knal.
De klappen waren te hard voor gewoon vuurwerk, en de regelmaat was daar ook niet mee te rijmen.
Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn tegenzin tegen het druilerige weer. Deze jongens met hun batterij Carbid kanonnen waren niet moeilijk te vinden, het geluid wees de weg. Als je er vlak bij staat zijn de klappen erg hard, je broekspijpen gaan er van fladderen.
Bij het maken van zo’n foto moet je wat geluk hebben. De belichting is wel in te stellen, maar als je op de ontspanknop drukt om het afgaan van een kanon vast te leggen ben je altijd te laat of te vroeg. Ik heb de Leica dus op “continu” gezet, maar dat is nou niet bepaald het sterkste punt van een M9. Met maximaal 2 opnamen per seconde moet je geluk hebben wil je het “vuren” van zo’n bus vast kunnen leggen. Ik had geluk, erg veel geluk. Ik heb twee keer met de camera op “snelvuur” het ontsteken van de bussen gevolgd, en daar zat onderstaande voltreffer tussen.
